Nicosia Buffer Zone

Jun 18, 2011

Μαραγκού [Λευκωσία]

176 /Η Λευκωσία είναι ένας λαβύρινθος από δρόμους και σοκάκια που περικλείονται σε έναν πέτρινο δακτύλιο. Ένας λαβύρινθος από δρόμους και σοκάκια που ελίσσονται κάτω από μιναρέδες, καμπαναριά και φρουτόδεντρα. Που περιβάλλουν χάνια, κιόσκια και βρύσες. Που μπαίνουν και βγαίνουν ανάμεσα σε καφετιούς τοίχους, τρεχούμενα νερά και σκαμμένα εδάφη. Μόνο ένας ντόπιος κάτοικος της πόλης μπορεί να βρει το δρόμο του από την πύλη στο τζαμί και από το καφενείο στο χάνι.. κάθε κύριος δρόμος "συγγενεύει" με τους υπόλοιπους. Είναι ένα "έντερο" ανάμεσα σε συμπαγείς τοίχους, μέσω του οποίου μια καμήλα με το φορτίο της με δυσκολία μπορεί να ελίσσεται./
[Παυλίδης Άντρος, Η Κύπρος]

156 /Σε όλα αυτά τα μέρη, το πιο ετερόκλητο πλήθος στον κόσμο τρέχει πάνω κάτω, κυρίως πριν το μεσημέρι. Χωρικοί με φανταχτερές ενδυμασίες, Τουρκάλες καλυμμένες, παιδιά με ορθάνοιχτα μάτια. Συναντήσαμε περιφερόμενους μικροπωλητές λαδιού, άλατος ή νερού, αρτοποιούς που μετέφεραν μαύρο ψωμί σε ξύλινους δίσκους, πλανόδιους πωλητές γλυκισμάτων, άτομα που προσέφεραν εύγευστα μικρά κομμάτια κρέατος στον ανοιχτομάτη αγοραστή. Η πιο πολυποίκιλη σκηνή ευρίσκεται παντού μπροστά στα μάτια μας. Μόνο οι καταστηματάρχες μοιάζουν με αγάλματα, ακίνητοι, καπνίζοντας μέσα στη βαθιά σιωπή. Εδώ και εκεί βλέπεις μια πετσέτα να κρέμεται από ένα ραβδί, που είναι η χαρακτηριστική ένδειξη για όλους τους κουρείς, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι Έλληνες. Όλοι οι καφετζήδες είναι Τούρκοι, ξαπλωμένοι τεμπέλικα στους πάγκους τους, περιμένοντας τους πελάτες. Από το ένα ή το άλλο κατάστημα κρέμονται πάνω από το πεζοδρόμιο κλουβιά με τρυγόνια ή κοκκινοπόδες πέρδικες. Τουρκικά μπακαλόσκυλα του δρόμου περιφέρονται εδώ κι εκεί, ιδίως τα βράδια, όταν διαλέγουν τις έρημες αγορές ως χώρο για τα παιχνίδια τους, κάνοντας τα αηδιαστικά όργιά τους πάνω στους σωρούς από ακαθαρσίες και χώμα που απορρίπτονται από τους κατοίκους των γειτονικών σπιτιών. [] Τότε βασιλεύει παντού βαθιά σιγή, και μόνο κατά διαστήματα κάποια γυναίκα ή άνδρας ντυμένοι στα άσπρα, με ένα φανάρι γλιστρούν κατά μήκος του τοίχου. Μετά πάλι η σκοτεινή, μοναχική νύχτα αναπαύεται χωρίς ενόχληση. Μια φτωχική λάμπα που κρέμεται από ένα σχοινί σε κάποια γωνιά ή ένα τέμενος, ρίχνει αμυδρό φως στη σκηνή./
[Αρχιδούκας Λουις Σαλβατόρ]

Jun 6, 2011

Labyrinths etc

[Borges]

Through the years, a man peoples a space with images of provinces, kingdoms, mountains, bays, ships, islands, fishes, rooms, tools, stars, horses, and people. Shortly before its death, he discovers that the patient labyrinth of lines traces the image of his own face.

I thought of a labyrinth of labyrinths, of one sinuous spreading labyrinth that would encompass the past and the future and in some way involve the stars. Absorbed in these illusory images, I forgot my destiny of one pursued. I felt myself to be, for an unknown period of time, an abstract perceiver of the world.

[Lebbeus Woods]

I also agree that walls are often used to divide people. This work and others are meditations on how walls can unite them. It remains to be seen whether or not they might be useful.

[Jean-Clarence Lambert. Situationists. Art, politics, urbanism. Actar 1996]

“The labyrinth as a dynamic conception of space, as opposed to static perspective. But also, an above all, the labyrinth as a structure for mental organization and creative method, wanderings and errors, passes and impasses, luminous breakaways and tragic seclusion, in the generalized mobility of the times (more apparent than real), the grand dialectic of open and closed, of solitude and communion“.

Apr 11, 2011

Η ετεροτοπία των κήπων

Εκφραση της οικουμενικής αντίληψης του Αλμπέρ Καν, της ιδέας ότι η συμφιλίωση επέρχεται μέσω της συνύπαρξης των αντιθέτων, αποτελούν οι κήποι του τραπεζίτη που περιβάλλουν το σπίτι του στη Βουλώνη, εκτάσεως 40 στρεμμάτων. Η δημιουργία των κήπων διήρκεσε 16 ολόκληρα χρόνια, από το 1894 ως το 1910, οπότε ολοκληρώθηκε η σύνθεσή τους. Ο επισκέπτης αυτών των κήπων δεν έχει παρά να ανακαλέσει στη μνήμη του κάτι που έχει διατυπώσει ο Μισέλ Φουκό: «Ο κήπος είναι το ελάχιστο κομμάτι του κόσμου και ταυτόχρονα είναι όλος ο κόσμος. Από την πιο βαθιά αρχαιότητα ο κήπος είναι μια ετεροτοπία, ευτυχισμένη και καθολική» («Les espaces autres», διάλεξη, 1967).

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=129571